«Το “να” της Ανάστασης » Της Δήμητρα Γ. Σαρρή

Ανάσταση! Τι όμορφη λέξη, λέξη που την μοναδικότητά της μονοπωλεί ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός και το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Τα “άλφα” της που αντηχούν στην Αγάπη, στην αυτοθυσία, στο πάθος, στο μαρτύριο, στον Παράδεισο, στην αιωνιότητα!

Η πιο ωραία Ανάσταση είναι της ψυχής μας.

Σκυφτός, ανόρεχτος, πικραμένος ο Χαρίλαος γυρίζει στο σπίτι του. Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Μόλις τώρα η παρέα του τελείωσε το γλέντι της. Απόψε μάλιστα παρά λίγο και να έρθουν στα χέρια.

Η Ανάσταση μαζί με την αγάπη μεταμορφώνουν τους ανθρώπους.

Ήταν δυστυχισμένη η Μαρία και άτυχη. Ο άντρας της, ο Μιχάλης, είχε γίνει ανυπόφορος πια μ’ αυτό το μεθύσι. Δεν περνούσε βραδιά που να μη γυρίσει στο σπίτι αμέθυστος. Η ταλαίπωρη η γυναίκα του τον παρακαλούσε να τους λυπηθεί και να πάψει να μεθά.

Μη μου άπτου (Ιω. 20,24-29).

Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι ο αναστάς Χριστός δεν επέτρεψε στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον αγγίξει («μη μου άπτου», Ιω. 20,17). Μια εβδομάδα όμως αργότερα, καλεί ο ίδιος τον Θωμά να βάλει το δάκτυλό του στον τύπο των ήλων (Ιω. 20,24-29). Πώς συμβιβάζονται τα δύο αυτά γεγονότα;

Δημοφιλη Αρθρα