H Θεολογία των μνημοσύνων. Γιατι τελούνται τα 3ήμερα και τα 9μερα μνημόσυνα.

Όλοι σχεδόν έχουμε πάει σε μνημόσυνο συγγενικού ή προσφιλούς μας προσώπου. Πόσοι όμως γνωρίζουν ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός του;

Οι περισσότεροι τελούν τα μνημόσυνα των κεκοιμημένων καθαρά από λόγους παράδοσης. Τα μνημόσυνα είναι άρρηκτα δεμένα με τη Θεολογία της Ορθοδοξίας για τη ζωή μετά το θάνατο.

Στην Ορθόδοξη Παράδοση έχουμε τέσσερα μνημόσυνα. Το τριήμερο, το εννιαήμερο, το σαρανταήμερο και το ετήσιο μνημόσυνο. Όλα δημιουργήθηκαν για να βοηθήσουν στο ταξίδι της ψυχής από τη γη στον ουρανό.

Ποιό είναι όμως αυτό το ταξίδι; Αρχίζει λίγο πριν πεθάνει ο άνθρωπος όταν βλέπει άτομα που γνωρίζει, αλλά έχουν φύγει από τον κόσμο αυτό, γύρω του. Αυτό γίνεται κατά Θεία Οικονομία για να καταλάβει ο ψυχοραγών ότι έφτασε η ώρα που θα συναντήσει τον Δημιουργό του Κόσμου.

Όταν τελικά ο άνθρωπος πεθαίνει χωρίζεται η ψυχή από το σώμα. « Οίμοι, οίον αγώνα έχει η ψυχή χωριζομένη εκ του σώματος » λέει ένα ιδιόμελο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας για να δείξει ότι ο πραγματικός αγώνας τώρα αρχίζει για την ψυχή.

Εκείνη τη στιγμή τη ψυχή παραλαμβάνει ο Φύλακας Αγγελός της. Όταν χωρίζεται από το σώμα και καταλάβει ότι φεύγει από τα άτομα που αγαπά πλημμυρίζει από θλίψη.

Τις δυο πρώτες ημέρες η ψυχή μαζί με τους αγγέλους γυρίζει στους τόπους όπου έζησε και ειδικά εκεί όπου έπραξε καλά έργα. Εκείνη θα μας βλέπει, θα μας μιλάει αλλά εμείς ούτε θα μπορούμε να τη δούμε, ούτε να της μιλήσουμε.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός περιγράφει στη Νεκρώσιμη Ακολουθία έξοχα την κατάσταση της ψυχής εκείνη την ώρα « Πρός τους ανθρώπους τα χέρια απλώνει, και κανείς δεν τη βοηθά. ».

Την τρίτη ημέρα από το θάνατο η ψυχή αρχίζει τη πορεία προς τον ουρανό για να κριθεί από το Θεό. Την ημέρα αυτή οι συγγενείς τελούν το τριήμερο μνημόσυνο για δύο λόγους.

Πρώτος λόγος είναι, επειδή όπως αναφέραμε νοιώθει η ψυχή λύπη που αφήνει τα εγκόσμια, αυτή τη μέρα οι άγγελοι την ανακουφίζουν από αυτήν. Δεύτερος λόγος και σημαντικότερος είναι ότι η ψυχή στην πορεία της προς τις ουράνιες μονές θα συναντήσει τα φοβερά τελώνια.

Τα τελώνια είναι « εξειδικευμένοι » δαίμονες θα τους ονομάζαμε που έχουν ως στόχο τους να εμποδίσουν την ψυχή να φτάσει στον ουρανό. Οι τρόποι με τους οποίους θα σταθούν εμπόδιο στην ψυχή είναι να την κατηγορούν για τις αμαρτίες που έπραξε, παρόλο που αυτά την είχαν παρασύρει.

Οι άγγελοι όμως θα τους απαντούν με τις καλές πράξεις αυτού του ανθρώπου και έτσι θα περνούν ένα ένα τα τελώνια και θα ανεβαίνουν προς τον ουρανό. Αν όμως, λόγω της έλλειψης καλών πράξεων της ψυχής, οι άγγελοι δεν μπορούν να τους απαντήσουν τότε εκείνα θα πέρνουν την ψυχή στην Κόλαση.

Δύσκολη και φοβερή η τρίτη ημέρα για την ψυχή και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να προσευχόμαστε να τη βοηθήσει ο Θεός στην πορεία αυτή.

Το πόσο τρομερή είναι αυτή η άνοδος και η συνάντηση με τα τελώνια φαίνεται από το γεγονός ότι η ίδια η Παναγία όταν πληροφορήθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ τον επικείμενο θάνατο Της, προσευχήθηκε στο Υιό και Θεό Της να Την βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους δαίμονες.

Απαντώντας στη προσευχή Της ήρθε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρέλαβε την ψυχή Της και την οδήγησε στον ουρανό.

Περνώντας επιτυχώς από τα τελώνια η ψυχή συνοδευόμενη πάντα από τους αγγέλους φτάνει στον ουρανό που μέχρι την ένατη ημέρα θα περιηγηθεί στον Παράδεισο.

Μετά από αυτή και μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα από το θάνατο θα περιηγηθεί στην Κόλαση μη ξέροντας ακόμη που θα κριθεί να μείνει. Οι συγγενείς τελούν το εννιαήμερο μνημόσυνο για να ζητήσουν από το Θεό να βοηθήσει την ψυχή τώρα που ξεκινάει την περιήγηση της στη Κόλαση.

Την τεσσαρακοστή ημέρα η ψυχή θα κριθεί από το Θεό που θα παραμείνει. Το σαρανταήμερο μνημόσυνο έχει σκοπό να παρακαλέσουν οι συγγενείς και οι φίλοι του αποθανόντος το Θεό να κρίνει την ψυχή να μείνει στον Παράδεισο.

Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε τι μας διδάσκει η Θεολογία για το τι ακριβώς συμβαίνει στη ψυχή μέχρι την Τελική Κρίση. Την τεσσαρακοστή ημέρα γίνεται η Μερική Κρίση της ψυχής.

Ονομάζεται Μερική διότι η Τελική θα έρθει με την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Μετά από τη ΜερικήΚρίση η ψυχή προγεύεται, θα λέγαμε, είτε τον Παράδεισο είτε την Κόλαση ανάλογα που θα κριθεί. Μέσα στον Παράδεισο βρίσκεται μόνο ο Χριστός και ο Ληστής που σταυρώθηκε εκ δεξιών του Κυρίου.

Εμείς που μένουμε πίσω τί μπορούμε να κάνουμε για εκείνους που έφυγαν; Όπως είδαμε τα μνημόσυνα που έχει θεσπίσει η Εκκλησία μας έχουν ως σκοπό να βοηθήσουν τη ψυχή στο ταξίδι της. Άρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε για εκείνη να της χαρίζει το έλεός Του ο Θεός.

Στο τελευταίο τροπάριο που ακούμε στη Νεκρώσιμη Ακολουθία τονίζει τι πρέπει να κάνουμε ακριβώς : « Αλλ’ αιτώ πάντας και δυσωπώ, αδιαλείπτως υπέρ εμού προσεύξασθαι Χριστώ τώ Θεώ, ίνα μή καταταγώ δια τάς αμαρτίας μου, είς τόν τόπον της βασάνου, αλλ’ ίνα με κατατάξη όπου το φώς της ζωής. »

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ. ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓ. ΓΡΑΦΗ ΝΑ ΤΕΛΟΥΜΕ ΤΡΙΗΜΕΡΑ, ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ Κ.Ο.Κ. ΑΦΟΥ ΑΜΑ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΜΑ ΚΡΙΣΗ. ΟΤΙ ΚΑΝΑΜΕ, ΚΑΝΑΜΕ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ. ΤΙ ΑΠΑΝΤΑΜΕ;

      • Από τη στιγμή που υπάρχουν μαρτυρίες και παραπομπές από Αγίους αλλά και Πατέρες της Αγίας Εκκλησίας μας με πολλές από αυτές να είναι και των ημερών μας, το “ότι θυμούνται χαίρονται’ δεν συνάδει με την Πίστη των Χριστιανών, η οποία κρατιέται ζωντανή μέσω των Αγίων.
        Τα μηνύματα πολλά… ποιος μπορεί να τα ακούσει?

        http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/agios-nektarios/commemoration.htm

      • Επιπροσθέτως, αναφορικά με την Αγία Γραφή…:

        “Η αρχή των Ιερών μνημοσύνων μαρτυρείται από την Αγία Γραφή. Στην Παλαιά Διαθήκη: Στο βιβλίο του Νεεμάν, «και εξηγόρευσαν τας αμαρτίας αυτών και τας ανομίας των πατέρων αυτών» (9,20). Στον Τωβίτ, «έκχεον τους άρτους σου επί τον τάφον των δικαίων» (4,17). Στο δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων, «εις ικεσίαν ετράπησαν αξιώσαντες το γεγονός αμάρτημα τελείως εξαλειφθήναι» (12,42-45). Η παράλειψη μνημοσύνου θεωρείται μεγάλη κατάρα όπως φαίνεται από τα λόγια του προφήτη Ιερεμία «ου μη κλασθεί άρτος εν πενθεί αυτών εις παράκλησιν επί τεθνηκότι» (16,7).

        Στην καινή Διαθήκη: Ο απόστολος Παύλος πιστεύει ότι ο Κύριος θα του φυλάξει, για το έργο που επιτέλεσε, την ανταμοιβή του στη Δευτέρα παρουσία, και για το φίλο και συνεργάτη του Ονησιφόρο εύχεται ο Κύριος να δώσει στον Ονησιφόρο να βρει έλεος κατά την ημέρα της κρίσεως (Β΄ Τιμ. 1,12: 1,18).

        Η Ιερά Παράδοση μας δίνει επίσης πολλές πληροφορίες. Το βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών μάς πληροφορεί και μας προτρέπει να τελούνται για τους νεκρούς μας «τρίτα», «έννατα», «τεσσαρακοστά», και «ενιαύσια», μνημόσυνα.

        Ο ιερός Αυγουστίνος σημειώνει, πως η μητέρα του «δεν θεωρούσε τίποτα άλλο τόσο σπουδαίο πράγμα, όσο να αναφέρεται το όνομά της την ώρα της θεία Λειτουργίας».

        Οι άγιοι Πατέρες μνημόνευαν στις Λειτουργίες τα ονόματα των κεκοιμημένων. Όλοι οι συγγραφείς των θείων Λειτουργιών μνημονεύουν τους κεκοιμημένους.

        Ο Απόστολος Μάρκος στη Λειτουργία του αναφέρει: «Αυτός μεν ουν τας ψυχάς ανάπαυσον, Κύριε, και βασιλείας ουρανών αξίωσον». Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Κύριε, δος γενέσθαι την προσφοράν ημών… και εις ανάπαυσιν των προκεκοιμημένων ψυχών». Στη λειτουργία τού αγίου Κλήμεντος, μαθητού τού αποστόλου Πέτρου, αναφέρει: «Έτι δεόμεθά σου, Κύριε, και υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων».

        Ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Χρυσόστομος αναφέρουν ονομαστικώς τους κεκοιμημένους: «μνήσθητι, Κύριε, πάντων των κεκοιμημένων… και ανάπαυσον αυτούς όπου επισκοπεί το φως του προσώπου σου».

        Όλα αυτά, γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, δεν νομοθετήθηκαν τυχαία από τους αγίους αποστόλους, δηλαδή να ενθυμούμεθα, αυτούς που έφυγαν από αυτή τη ζωή, κατά τη διάρκεια των φρικτών μυστηρίων. γνωρίζουν ότι από αυτό προκύπτει πολύ κέρδος και μεγάλη ωφέλεια. Όπως προαναφέρθηκε, στο βιβλίο των «Αποστολικών Διαταγών», τα Ιερά Μνημόσυνα διακρίνονται σε «τρίτα», που γίνονται την Τρίτη μέρα από της Κοιμήσεως του προσφιλούς προσώπου μας, και γίνονται σε ανάμνηση της τριήμερης ανάστασης του Κυρίου, «δια τον δια τριών ημερών εγερθέντα», ενώ τα «ένατα» για θύμηση αυτών που ζουν και αυτών που εκοιμήθησαν, «εις υπόμνησιν των περιόντων και των κεκοιμημένων».

  2. Επιπροσθέτως, αναφορικά με την Αγία Γραφή…:

    “Η αρχή των Ιερών μνημοσύνων μαρτυρείται από την Αγία Γραφή. Στην Παλαιά Διαθήκη: Στο βιβλίο του Νεεμάν, «και εξηγόρευσαν τας αμαρτίας αυτών και τας ανομίας των πατέρων αυτών» (9,20). Στον Τωβίτ, «έκχεον τους άρτους σου επί τον τάφον των δικαίων» (4,17). Στο δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων, «εις ικεσίαν ετράπησαν αξιώσαντες το γεγονός αμάρτημα τελείως εξαλειφθήναι» (12,42-45). Η παράλειψη μνημοσύνου θεωρείται μεγάλη κατάρα όπως φαίνεται από τα λόγια του προφήτη Ιερεμία «ου μη κλασθεί άρτος εν πενθεί αυτών εις παράκλησιν επί τεθνηκότι» (16,7).

    Στην καινή Διαθήκη: Ο απόστολος Παύλος πιστεύει ότι ο Κύριος θα του φυλάξει, για το έργο που επιτέλεσε, την ανταμοιβή του στη Δευτέρα παρουσία, και για το φίλο και συνεργάτη του Ονησιφόρο εύχεται ο Κύριος να δώσει στον Ονησιφόρο να βρει έλεος κατά την ημέρα της κρίσεως (Β΄ Τιμ. 1,12: 1,18).

    Η Ιερά Παράδοση μας δίνει επίσης πολλές πληροφορίες. Το βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών μάς πληροφορεί και μας προτρέπει να τελούνται για τους νεκρούς μας «τρίτα», «έννατα», «τεσσαρακοστά», και «ενιαύσια», μνημόσυνα.

    Ο ιερός Αυγουστίνος σημειώνει, πως η μητέρα του «δεν θεωρούσε τίποτα άλλο τόσο σπουδαίο πράγμα, όσο να αναφέρεται το όνομά της την ώρα της θεία Λειτουργίας».

    Οι άγιοι Πατέρες μνημόνευαν στις Λειτουργίες τα ονόματα των κεκοιμημένων. Όλοι οι συγγραφείς των θείων Λειτουργιών μνημονεύουν τους κεκοιμημένους.

    Ο Απόστολος Μάρκος στη Λειτουργία του αναφέρει: «Αυτός μεν ουν τας ψυχάς ανάπαυσον, Κύριε, και βασιλείας ουρανών αξίωσον». Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «Κύριε, δος γενέσθαι την προσφοράν ημών… και εις ανάπαυσιν των προκεκοιμημένων ψυχών». Στη λειτουργία τού αγίου Κλήμεντος, μαθητού τού αποστόλου Πέτρου, αναφέρει: «Έτι δεόμεθά σου, Κύριε, και υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων».

    Ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Χρυσόστομος αναφέρουν ονομαστικώς τους κεκοιμημένους: «μνήσθητι, Κύριε, πάντων των κεκοιμημένων… και ανάπαυσον αυτούς όπου επισκοπεί το φως του προσώπου σου».

    Όλα αυτά, γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, δεν νομοθετήθηκαν τυχαία από τους αγίους αποστόλους, δηλαδή να ενθυμούμεθα, αυτούς που έφυγαν από αυτή τη ζωή, κατά τη διάρκεια των φρικτών μυστηρίων. γνωρίζουν ότι από αυτό προκύπτει πολύ κέρδος και μεγάλη ωφέλεια. Όπως προαναφέρθηκε, στο βιβλίο των «Αποστολικών Διαταγών», τα Ιερά Μνημόσυνα διακρίνονται σε «τρίτα», που γίνονται την Τρίτη μέρα από της Κοιμήσεως του προσφιλούς προσώπου μας, και γίνονται σε ανάμνηση της τριήμερης ανάστασης του Κυρίου, «δια τον δια τριών ημερών εγερθέντα», ενώ τα «ένατα» για θύμηση αυτών που ζουν και αυτών που εκοιμήθησαν, «εις υπόμνησιν των περιόντων και των κεκοιμημένων».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here